چه موادی را هرگز نباید اتوکلاو کرد؟

دمای اتوکلاو فولاد ضد زنگ چقدر است؟

در شرایط عادی، حداکثر دمای کارکرد اتوکلاوهای فولادی ضد زنگ می تواند به 135 درجه سانتیگراد یا بالاتر برسد و حداقل دمای کار ممکن است با توجه به مدل و طراحی خاص متفاوت باشد، اما معمولاً کمتر از 100 درجه سانتیگراد نیست. برای مثال، حداکثر عملکرد دمای برخی از دستگاه‌های استریل‌کننده بخار الکتریکی کوچک قابل حمل استیل ممکن است 126 درجه سانتی‌گراد باشد. اتوکلاوهای عمودی ممکن است محدوده دمایی وسیع‌تری داشته باشند، مانند 109 درجه سانتی‌گراد تا 135 درجه سی.

تاثیر دما بر اثر استریلیزاسیون چیست؟

در محدوده معینی، افزایش دما می‌تواند میزان مرگ و میر میکروارگانیسم‌ها را تسریع کند، بنابراین اثر استریل‌سازی را بهبود می‌بخشد، اما دمای بیش از حد بالا ممکن است منجر به آسیب یا خرابی کالا شود، بنابراین انتخاب محدوده دمایی مناسب ضروری است. در طول فرآیند استریلیزاسیون، دما ممکن است در محدوده خاصی نوسان داشته باشد، و برای استریل کننده های کنترل دمای خودکار، چنین نوساناتی معمولاً به طور خودکار توسط سیستم تنظیم و جبران می شود. برای ضدعفونی کننده کنترل دمای دستی، اپراتور باید توجه زیادی به تنظیم دستی داشته باشد.

کدام مواد هدف اصلی اتوکلاو هستند؟

از جمله فولاد ضد زنگ، تجهیزات پزشکی فلزی و سایر فلزات، این مواد دارای رسانایی حرارتی خوب و مقاومت در برابر دمای بالا هستند، می توانند در شرایط دمای بالا و فشار بالا در فرآیند اتوکلاو مقاومت کنند. ظروف شیشه ای، لوله های آزمایش، بشر، و غیره، این مواد نیز مقاوم در برابر درجه حرارت بالا، و به راحتی تغییر شکل یا شکستن، مناسب برای اتوکلاو. مواد مینا به دلیل سطح صاف، تمیز کردن آسان و مقاومت در برابر دمای بالا، همچنین مناسب برای اتوکلاو. اقلام لاستیکی مانند دستکش های لاتکس، لوله های لاستیکی و غیره نیز می توانند تحت شرایط مناسب اتوکلاو شوند (مانند عدم تجاوز از حد مقاومت در برابر حرارت). همه پلاستیک ها برای اتوکلاو مناسب نیستند، اما برخی از پلاستیک های خاص مانند پلی پروپیلن (PP) و پلی کربنات (PC) به دلیل مقاومت در برابر دمای بالا می توانند برای اتوکلاو استفاده شوند. با این حال، پلاستیک هایی مانند پلی استایرن (PS)، پلی اورتان، پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE) و پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) برای اتوکلاو مناسب نیستند. کیسه های پارچه ای پانسمان بیمارستانی، لباس های عمل، ملحفه ها و سایر منسوجات، پس از تمیز کردن و بسته بندی استاندارد، همچنین می تواند درمان اتوکلاو باشد. محیط کشت ماده ای است که معمولاً در آزمایشات میکروبیولوژی مورد استفاده قرار می گیرد و باید به صورت آسپتیک درمان شود. اتوکلاو می تواند به طور موثری میکروارگانیسم های موجود در محیط را از بین ببرد تا از حالت آسپتیک آن اطمینان حاصل شود. در عین حال، برخی از داروها و فرآورده های بیولوژیکی را نیز می توان با اتوکلاو تحت شرایط خاصی استریل کرد.

کدام مواد برای اتوکلاو مناسب نیستند؟

مواد منفجره، اتیلن گلیکول دی‌نیترات (نیتروسلولز)، نیتروگلیسیرین، نیتروسلولز (فیلتر نیتروسلولوز) و استرهای حاوی اسید نیتریک، که به راحتی در محیط با فشار بالا و دمای بالا باعث انفجار می شوند. مواد قابل اشتعال و انفجاری مانند تری نیتروبنزن، مواد منفجره زرد، اسید پیکریک و غیره که خطرات ایمنی بالایی در فرآیند اتوکلاو دارند. مواد قابل احتراق از جمله فلز لیتیوم، پتاسیم، سدیم، فسفر زرد، فسفر، سولفید، فسفر قرمز و غیره و همچنین ژلاتین، کاربید کلسیم (کاربید کلسیم)، اکسید کلسیم (آهک)، پودر منیزیم، پودر دی سولفیت سدیم (سدیم دی سولفیت) ) و غیره، این مواد ممکن است در فشار زیاد و زیاد بسوزند یا باعث آتش سوزی شوند دما؛ اکسیدان هایی مانند کلریدهایی مانند کلرید پتاسیم، کلرید سدیم، کلرید آمونیوم، پرکلرات پتاسیم، پرکلرات سدیم، پرکلرات آمونیوم و اسیدهای نیتریک مانند نیترات پتاسیم، نیترات سدیم، نیترات آمونیوم، که ممکن است در طی فرآیند واکنش شیمیایی خودکلره شونده شوند. منجر به آسیب یا ایمنی تجهیزات می شود خطرات؛ مایعات و گازهای قابل اشتعال مانند بنزین، استالدئید (استالدئید)، اکسید پروپیلن، اکسید پروپیلن، دی سولفید کربن و سایر مایعات قابل اشتعال و همچنین هیدروژن، استیلن، متان، اتان، پروپان، بوتان و سایر گازهای قابل اشتعال، این مواد آسان هستند. سوختن یا منفجر شدن تحت فشار و دمای بالا؛ موادی که به فشار بالا یا دمای بالا حساس هستند، مانند پلاستیک های خاص (مانند پلی استایرن، پلی وینیل کلراید، نایلون، اکریلیک، پلی اتیلن با چگالی کم و پلی اتیلن با چگالی بالا و غیره)، محصولات لاستیکی (لاستیکی که از حد مقاومت حرارتی خود فراتر می رود) محصولات کاغذی و غیره که ممکن است در فشار و دمای بالا تغییر شکل داده، ذوب شوند یا آسیب ببینند. مایعات در ظروف در بسته، مایعات ممکن است به دلیل انبساط ظرف در هنگام اتوکلاو در ظروف در بسته پاره شوند، بنابراین مایعات را نباید در ظروف بسته و اتوکلاو کرد. اگر مایع باید استریل شود، اطمینان حاصل کنید که ظرف فضای کافی برای انبساط مایع دارد و درب آن را باز کنید. برخی از فیلترهای خاص، مانند آنهایی که دارای خواص فیزیکی خاص هستند (مانند غشاهای ریز متخلخل یا لایه های جذب)، ممکن است عملکرد خود را پس از عملیات حرارتی بالا از بین ببرند و نتایج آزمایش را تحت تأثیر قرار دهند.